Bu, Türkiye'nin Ege kıyılarından gelen bir iğne dantel tekniğidir — geleneksel olarak başörtülerinin kenarlarına işlenir ve nesiller boyunca kadınlar, başka türlü yüksek sesle söylemelerine izin verilmeyen şeyleri bu şekilde anlatmıştır. Bir çiçek motifi "evlenmeye hazırım" anlamına gelebilirdi. Bir biber motifi "beni rahat bırak" anlamına gelebilirdi. Konuşulmayan, dokunarak anlatılan bir dildi — ve bugün hâlâ, bir atölyede öğretilmek yerine kuşaktan kuşağa aktarılan zanaatkarlar tarafından elle yapılmaktadır.

Defne Aksoy, çocukluğunun her yazını büyükannesinin Ayvalık'taki evinde, oya işleyen kadınları izleyerek geçirdi. Yıllar sonra fark ettiği şey, crochet'in görünümünü hiçbir tarihi olmadan ödünç alan resort giyim satın alırken, "el yapımı" pazarının aslında ne kadar az el yapımı olduğu — ve gerçek olan parçaların, önce "kadın giyimi" gibi giyinmek istemeyen hiç kimseye pek uymadığıydı.

Oyanne, 2024 yılında Ayvalık Oya Atölyesi ile bir ortaklık olarak başladı; o günden bu yana değişmeyen tek bir koşul üzerine kurulu: parça parça, tam olarak ne kadarının elle yapıldığını ve ne kadarının yapılmadığını söylüyoruz. Bir pazarlama detayı olarak değil — bütün öncül olarak.

Bu isim, Türkçe kelimenin kendisi değil. Ondan inşa edildi — oya, yeni bir şeye dönüştürüldü; tıpkı markanın altı yüz yıllık bir tekniği hiç bulunmadığı bir yere taşımayı umduğu gibi: cinsiyetsiz bir rafa, 24 yaşındaki birinin gerçekten ödeyebileceği bir fiyata, zanaatın nereden geldiğiyle değil şu anda kimin giydiğiyle ilgili bir seyahatte giyilmek üzere.